Cześć, Ashley.
Cześć, wujku.
Wszystko w porządku?
Tak.
To znaczy byłoby, ale...
Mama podrzuciła mnie przed pracą do kina.
Odebrać miał mnie tata, ale się nie zjawił.
Chciałam pojechać autobusem, ale zapomniałam miesięcznego,
a do rodziców nie mogę się dodzwonić.
Już po ciebie jadę.
Film ci się podobał?
Był w porządku.
Tylko w porządku?
O czym był?
O zombie.
Przepraszam,
że przeszkodziłam ci w pracy.
Nie ma sprawy.
Dałem ci swój numer, żebyś mogła dzwonić w potrzebie.
Cieszę się, że to zrobiłaś.
Dokończysz?
Dawaj!
To dobry fundament. Jest na czym budować.
-Gotowa? -Tak.
Jedziemy.
Nogi, ręce, oczy.
A to jest uśmiech.
Nieźle.
Nie wiem, czy mi dorównasz.
Zobaczmy.
-Co to? -Skrzydło.
„Skrzydło”.
Jak u motylka.
Dokończ, Picasso.
Przyznaję, niezłe.
Czy można poprawić doskonałość?
-No nie wiem. -Właśnie...
-Możemy zrobić jeszcze jedno. -Co?
Coś takiego.
Ostatni szlif.
Dzięki temu, że twój stary jest takim niedojdą,
mogę spędzać czas z ulubioną bratanicą.
-Straszny z niego dupek. -Ashley.
Gdzie on się podziewa?
Nie jest taki zły.
Co tam, Ash?
Niewiele. Chciałam ci tylko podziękować.
Za co?
Za to, że pogadałeś wczoraj z rodzicami.
Cokolwiek im powiedziałeś, podziałało.
Wiem, że chcą mi się tylko podlizać,
ale od taty dostałam bombowy rower.
Z 15 lat o niego błagałam.
A później zabrali mnie do restauracji
i postawili obiad na zgodę. Wierz lub nie,
ale zamówiłam w końcu kurczaka w czosnku.
Kurczaka w czosnku?
Zawsze mnie namawiałeś, żebym go spróbowała
i w końcu to zrobiłam.
Był pyszny, ale bardzo czosnkowy.
Wiem, że wczoraj narzekałam na tatę,
ale chcę, żebyś wiedział,
że całkiem nieźle się ostatnio miewa.
Wybacz,
mam tu stertę papierów do przejrzenia przed kolejną zmianą.
Co chciałaś powiedzieć?
Nie ma sprawy. Pracuj, skoro musisz.
-Później pogadamy. -Dobra.
-Cześć, wujku. -Cześć.
Cześć, Ash.
-Halo? -Wujku?
-Gdzie jesteś? -Ashley?
-Słyszysz mnie? -Słyszę.
-Ktoś tu jest. -Ashley?
Dodzwoniłeś się do Ashley.
Zostaw wiadomość.
Cześć, Ashley.
Wszystko w porządku?
Oddzwoń.
Halo! Jest tu kto?
Ashley?
Garret!
Wstawaj.
O Boże, nie.
Boże.
Będzie dobrze.
Garret, co się stało?
Coś ty narobił?
Ashley.
Jack?
Przyjechałem najszybciej, jak się dało.
Jack.
Przykro mi.
Tak mi przykro.
Kiedy ostatni raz widziałem się z Ashley,
próbowała rozmawiać ze mną o swoim ojcu,
moim bracie.
Nie zdawałem sobie sprawy,
do czego jest zdolny i czuję się teraz tak,
jakbym sam to zrobił.
Nie, Jack.
To nie twoja wina.
Nie.
Od ludzi cały czas słyszę, że będą się za mnie modlić.
Ja też się modlę.
Żeby cofnąć to, co się stało.
Amen.
Modlę się, by Bóg dał mi drugą szansę.
Powiedz mi, że to nieprawda.
Że to się nie dzieje.
W jakiś sposób...
Myślę, że w jakiś sposób sobie z tym poradzisz.
Ale nie możesz się obwiniać.
Ludzie z chorobami takimi jak twój brat
trzymają je w ukryciu.
Cześć, jestem Ashley, dzisiejsza solenizantka.
Przy grillu widzimy
wujka Jacka, który pilnuje pewnie,
żeby Bobby-O nie przypalił wieprzowiny.
Będzie tak delikatna,
że rozpłynie ci się w ustach.
Jasne.
Przy barze widzimy moją mamę i...
-Co wy robicie? -Cześć!
Kochamy cię, skarbie.
Ja was też.
A tu przyczaił się Wilco.
Cześć, najpiękniejszy psie na świecie.
Tak.
Cześć, kochanie.
Nasza córeczka dorasta!
-Tak jest. -Kochamy cię.
-Dzięki. -Najlepszego.
-Dziękuję. -Moje dziewczyny.
Masz tu wąsy.
To mój dzień.
ODDZWOŃ
NIEODEBRANE POŁĄCZENIE
ŁĄCZĘ Z ASHLEY
Przykro nam,
dodzwoniłeś się pod nieaktywny numer.
Upewnij się, że wybrałeś właściwy numer
i spróbuj zadzwonić ponownie.
Sprawdzisz coś dla mnie?
Bobby.
Jack, co tu robisz?
Chodzi o komórkę mojej bratanicy. Powinna być wśród dowodów,
ale jej nie ma. Wiesz, gdzie może być?
Technik powinien był zdjąć z niej odciski
i przywieźć tutaj.
Ale mógł coś namieszać.
PIECZĘĆ KORONERA
Halo?
Cześć.
Halo?
Kto mówi?
A jak myślisz?
Halo?
Dobra...
Nie wiem, co się dzieje.
Mam nadzieję, że żyjesz.
No to cześć.
Jak się trzymasz?
Jako tako. Wejdź.
Wybacz, że wpadłem bez uprzedzenia, ale...
Nie ma sprawy.
Alice pamiętała, że lubisz jej lazanię.
Jak usłyszała, że się tu wybieram, poszła do kuchni i...
Dziękuję.
Przy okazji, Miles kazał ci przekazać,
że Cooper nie miał z tą kartką nic wspólnego.
Kochamy cię, Jack
-To mam być ja? -Chyba tak.
Podziękuj mu ode mnie.
Coś znalazłeś?
Chyba zaczynam wariować.
Śmierć bliskich to przeżycie najcięższe z możliwych.
Masz prawo wariować.
Jasne?
Tak.
Pewnie masz rację.
Dzięki za słowa otuchy.
I za wizytę.
Właściwie to...
nie przyjechałem cię pocieszać.
Ani karmić lazanią.
Chodzi o coś dużo poważniejszego.
Powinniśmy wyłączyć cię z kręgu podejrzanych.
Wydział wewnętrzny zauważył, że tego nie zrobiłem.
Zanim pójdziesz do nich na rozmowę, chciałbyś mi może...
cokolwiek...
powiedzieć?
Zacznijmy od początku. Z pańskich zeznań wynika,
że w noc morderstwa był pan sam w domu. Zgadza się?
Tak.
Detektywowi Owensowi powiedział pan, że brat dziwnie się ostatnio zachowywał,
ale pan to zignorował.
Zapomniał odebrać moją bratanicę,
ale w jego przypadku to nie było dziwne, tylko typowe.
Powiedziałem mu więc do słuchu i tyle.
Pańska szwagierka...
Podobała się panu?
Flirtowaliście ze sobą?
W pewnym sensie pełnił pan rolę anioła stróża swojej bratanicy.
Można sobie wyobrazić, że brat nie był tym zachwycony.
Jeśli miał też miejsce jakiś incydent z jego żoną...
Faceci często wtedy wybuchają.
-Będę szczery. -Proszę.
Wyobrażam sobie taki scenariusz.
Dzwoni do pana zapłakana bratanica.
Jej ojciec jest pijany, krzyczy, rzuca lampami. Wkurza to pana.
Dopiero co pan z nim rozmawiał, a on znów rozrabia.
Wpada pan do nich wściekły, dopada brata...
I strzelam do niego?
Tak, jasne. Wie pan co?
Rozgryzł mnie pan. Zrobiłem to.
To ja ich zabiłem.
Łącznie z psem.
Halo?
Jesteś tam, wujku?
Jestem.
Słyszałeś mnie w ogóle, jak wcześniej dzwoniłam?
Nie zauważyłeś tamtych połączeń?
Postanowiłeś mnie ignorować?
Skąd dzwonisz?
Skąd dzwonię?
Właśnie.
Jestem w domu, w swoim pokoju.
W Los Angeles w Kalifornii.
Nie wiem, co się dzieje, ale jeśli nie chcesz rozmawiać...
Nie! Porozmawiajmy.
Powinniśmy pogadać. Na jaki temat?
Chciałam ci podziękować.
Od taty wiem, że zbeształeś go, bo mnie nie odebrał.
Cokolwiek powiedziałeś, na pewno to do niego dotarło.
Wiem, że chcą mi się tylko podlizać,
ale od taty dostałam nowy rower.
Z 15 lat o niego błagałam.
A później zabrali mnie do restauracji
i postawili obiad na zgodę. Wierz lub nie,
ale zamówiłam w końcu kurczaka w czosnku.
Miałeś rację. Był pyszny.
Ale zbyt czosnkowy?
Superczosnkowy.
Po kolacji jeszcze trochę razem posiedzieliśmy.
Do pierwszej w nocy zionęliśmy na siebie czosnkiem,
słuchając starych płyt z kolekcji taty.
Słyszałeś o zespole ESG?
-Ash? -Tak?
W tej restauracji...
Założę się, że na deser zamówiłaś...
deser lodowy z krówkową polewą i wisienkami.
Co? Skąd wiesz?
Zostałeś jasnowidzem?
Masz szklaną kulę do wróżenia?
Spójrzcie w jego oczy.
Ma nadzwyczajne zdolności.
Jack Radcliff, paranormalny detektyw.
Rozwiąże każdą sprawę.
Superglina. Nie ukryje się przed nim żaden lodowy deser.
Mówiłaś, że jesteś w domu, tak?
Tak.
Mama i tata też są?
Nie. Mama jest w pracy, a tata pojechał
na jakiś mecz czy coś.
Ash?
Poproszę cię o coś, co wyda ci się bez sensu.
Zrób mi przysługę.
Nie pytaj, o co chodzi.
Po prostu mi zaufaj.
Dobrze?
Zrobisz to dla mnie?
Chyba mogę.
W szopie twojego taty
widziałem wcześniej farbę w sprayu.
Chcę, żebyś tam poszła, wzięła farbę
i...
namalowała coś na drzwiach od szopy.
Co konkretnie?
Duży czerwony „X”.
Duży czerwony „X”?
Duży...
czerwony „X”. Dobra?
Dobrze. Zrobię to i oddzwonię.
Nie musisz się rozłączać. Ashley?
Rozszerzone samobójstwo
PIĄTEK, 29 CZERWCA 2018
-Nie uwierzysz, co... -Zaczekaj.
Muszę cię o coś spytać.
Mój telefon szwankuje, nie wyświetla daty.
Sprawdź u siebie, którego dziś mamy.
Dobra, dzisiaj jest...
25 czerwca.
Powiedziałaś 25 czerwca?
Tak. Zrobiłam, o co prosiłeś,
ale tak się złożyło, że w międzyczasie
dziwnym białym autem przyjechał tata i teraz jestem tu uwięziona.
Dziwnym białym autem?
Podjechał dziwny biały samochód.
Wystraszyłam się i zamknęłam drzwi.
Zamknęłaś drzwi? Dobra.
-Kierował nim tata? -Nie, był pasażerem.
Rozpoznałaś kierowcę?
Nie, nie widzę go.
Spróbuj wyjrzeć ostrożnie z szopy
i odczytać rejestrację.
Albo przyjrzeć się kierowcy.
Dasz radę?
Jesteś tam?
Czekaj, wyglądam.
Rejestracji niestety nie widzę.
Akurat tak zaparkował.
Jaki to samochód?
Wygląda na stary. Marki nie znam.
To auto sportowe z...
reflektorami jak żabie oczy.
Potrzebuję więcej szczegółów.
Przyjrzyj mu się.
Ma emblemat?
Ma, tylko trochę mały.
Ale właśnie odjechał.
-Z twoim tatą? -Tak.
To dobrze, możesz wyjść.
Już to zrobiłam.
Przyznaj się.
Czemu chciałeś, żebym to zrobiła?
Halo?
Musisz się zastanowić.
Nad czym?
Czy zauważyłaś ostatnio coś niezwykłego? Takiego jak to białe auto.
Widywałaś nowych ludzi? Słyszałaś dziwne rozmowy?
Może coś związanego z twoją mamą?
Może rodzice się ostatnio kłócili?
Może zauważyłaś, że tata przestał brać leki?
Nie rozumiem. Skąd te pytania?
Prowadzę pewną sprawę.
Apartamenty wakacyjne
Jest związana z twoim tatą.
Co to za sprawa?
Możliwe, że wplątał się w to samo,
przez co miał już kiedyś kłopoty.
Jeśli to prawda, musimy mu pomóc.
Znów handluje narkotykami?
Możliwe.
Jeśli rzeczywiście
przestał brać leki, to po nim tego nie widać.
Wygląda dobrze. A co do twojego drugiego pytania,
to wcale się z mamą nie kłócą.
Chyba że nie zauważyłam.
Robią wrażenie bardzo zakochanych.
Ty ocalisz mnie, a ja ciebie
Myślę, że im się układa.
A jeśli chodzi o tatę,
LEPSZE ŻYCIE
to jest w dobrym nastroju, znów muzykuje.
Napisał naprawdę piękną piosenkę.
Hitem nie będzie, ale jest bardzo ładna.
ŻYĆ DOBRZE
Jak tata bierze się za muzykę, to znaczy, że ma się świetnie.
POGADAĆ Z NIMI O GEORGIEM
Kiedy jest w depresji lub odstawi leki, zwykle nie robi nic.
Słuchaj, Ash,
mówi ci coś imię Georgie?
Raczej nie.
A co? Kim jest ten Georgie?
Nie wiem.
Gdzieś się wybierasz?
Do swojego pokoju.
Czemu pytasz?
W której części pokoju jesteś?
Przy oknie.
Halo?
-Ash? -Tak?
Odmalowałaś ostatnio pokój?
Skąd o tym wiesz?
Wujku! Skąd o tym wiesz?
Podczas śledztwa przejrzałem wydatki twojego taty.
Widziałem, że kupił farbę.
Rozumiem.
Tak, kilka dni temu go odmalował.
Pewnie w ramach przeprosin za to, że ostatnio nawalił.
Wszystko zrobił sam.
Miły gest, ale wiesz, jak to bywa po takim amatorskim malowaniu.
Zdarza się, że zapaćkane są wszystkie szpary.
U mnie farba zakleiła okno.
25.06 - CZERWONY „X”
-Nie możesz otworzyć okna? -Ani drgnie.
Będę chyba musiała użyć łomu.
Ale czemu rozmawiamy o moim oknie?
21.06 - MORDERSTWO
Gdybym miała hasło do maila taty,
sprawdziłabym, czy pojawia się tam jakiś Georgie.
Ale skoro go nie mam, to zrobię coś innego.
Poszukam w necie tego auta ze światłami jak żabie oczy.
Albo, jeśli tu jeszcze przyjedzie,
sprawdzę, czy ma z tyłu rejestrację.
Tylko kto wie, czy się tu jeszcze zjawi.
Kurczę! Muszę kończyć.
-To Wilco? -Tak.
Pozdrawia cię. Wrócił chyba tata,
a ja mam ręce w farbie. Muszę ją szybko zmyć.
Zastanowię się, kim może być ten Georgie
i do ciebie oddzwonię.
-Kocham cię. Cześć. -Czekaj!
O Boże.
ZOSTAŁY DWA DNI ŻYCIA
Jack.
Słyszałem, że wróciłeś. Co się stało?
Skończyło mi się wolne, więc jestem.
„Zostały dwa dni życia”?
Próbuję odtworzyć chronologię zdarzeń.
To jakiś problem?
Chodźmy do mojego biura.
Zamknij drzwi.
Pokazywałem ci to?
Awansowaliśmy właśnie do finałów.
To zasługa syna Bobby'ego, Coopera.
-Wspaniale. -To prawda.
To co tam u ciebie?
Nie podoba ci się,
jak twój partner prowadzi śledztwo?
Zdarzyło się coś dziwnego.
Dzwoniono do mnie z numeru bratanicy.
Szukałem po prostu wytłumaczenia.
Dlatego zabrałeś z magazynu jej telefon?
Bobby to panu powiedział?
Usiądź.
Musimy coś sobie wyjaśnić.
To, że Bobby nie przyszedł do mnie od razu,
że czekał, aż zacząłeś majstrować przy dowodach,
i dopiero wtedy mi zameldował, to błąd.
Trzeba było do mnie z tym przyjść.
Gdybym tak zrobił,
uznałby pan, że to stres pourazowy i wysłał mnie na terapię.
Słuchaj.
Uważam, że w kwestii pomocy psychologa
decyzja należy do ciebie, ale że o nią nie poprosiłeś,
to muszę ci coś powiedzieć,
nie tylko jako twój szef.
Jedno wiem na pewno:
przeszłość musisz zostawić za sobą.
Musisz uwierzyć, że wraz z upływem czasu
będzie lepiej.
Tak jest.
-Wierzę, że ma pan rację... -Na pewno?
Wyczuwam jakieś „ale”.
Na ścianie masz przypiętą kartkę:
„Pogadać z nimi o Georgiem”.
Powiesz mi, o co chodzi?
Mój brat to sobie zapisał.
Miał tę kartkę w domu.
Coś to panu mówi?
Kim jest Georgie?
Był wmieszany w kilka spraw związanych z narkotykami.
Twój brat handlował,
więc mogli mieć ze sobą do czynienia.
Niestety jedyny dowód dotyczący Georgiego
wygląda tak.
Słyszymy o nim od lat, ale nikt go nigdy nie widział.
Poza nieżyjącym już świadkiem, dzięki któremu mamy ten portret.
Czyli to ślepa uliczka?
Ten facet jest jak yeti.
Myślę, że powinieneś
zdjąć wszystko ze ściany,
wykorzystać zaległy urlop i wziąć wolne na żądanie.
Dziękuję. Myślę, że ma pan rację.
Wykorzystam urlop
i zdejmę wszystko ze ściany.
KIM JEST GEORGIE?
Chcę ci coś pokazać.
Dobrze się przyjrzyj.
Czemu mi to pokazujesz?
Mój brat pijał wódkę z sokiem pomarańczowym.
Lubił słodkie drinki.
Spójrz na butelkę na łóżku.
Burbon.
Może go przycisnęło,
a miał w domu tylko burbona, tak?
Pudło. Sprawdź dalej.
Wódka.
Dowody są jednoznaczne.
Mój brat był cierpiącym na depresję, uzależnionym od leków
wariatem z bronią.
Dramatyczny widok, chaos na łóżku, jakby facetowi odbiło.
Bez takich. To ustawka.
Muszę odebrać. Wybacz.
Do jutra.
Cześć, Ashley.
Mam informacje na temat Georgiego.
Znalazłam coś w starym kalendarzu taty.
Co? Nazwisko?
Nazwiska nie,
ale mam chyba jego adres.
Nie wierzę.
Podaj mi go.
Za momencik.
Jak to „za momencik”?
Jesteśmy z Wilco tuż obok twojego domu.
Nie, Ashley, nie możesz.
Czemu?
-Nie ma mnie w domu. -Zabawne, co mówisz,
bo palą się u ciebie światła i gdybym nacisnęła dzwonek...
Nie rób tego! Idź stamtąd.
Dobrze?
Dobra, ale czemu robisz z tego taką aferę?
Wiem, że to pogmatwane, ale twój tata wpadł w takie kłopoty,
że mój dom może być obserwowany.
Dopóki prowadzę to śledztwo,
jeśli się spotkamy,
nie możemy o tej sprawie w ogóle wspominać.
Jasne? Jesteś tam jeszcze?
-Ashley? -Jestem.
Zawróć i wracaj do domu.
-Wracamy. -Zróbmy tak.
Podaj mi ten adres. Sprawdzę go i wtedy pogadamy.
-Jasne. -Świetnie.
South Cochran Avenue 1696.
WŁASNOŚĆ BANKU - ZAKAZ WSTĘPU
Cholera.
Magazyn...
Jacky.
-Co się stało? -Magazyn dowodów.
Magazyn.
O czym ty mówisz?
Trzeba cię zawieźć do szpitala.
Nie ma na to czasu.
Jak to nie ma czasu?
Muszę...
ją ocalić.
Dokąd idziesz?
Co ma ci wydać?
Muszę wejść do środka. To ważne.
Na moją odpowiedzialność. Wpuść nas.
Dobra.
Wezwijcie karetkę i nikogo tu nie wpuszczajcie.
Tutaj.
Co robimy?
Czego szukasz?
DOSTAWA: 26.06 - PONIEDZIAŁEK
Paczkę doręczono w poniedziałek.
A dziś jest...
Jest wtorek rano?
Tak, wtorek rano.
Dla niej też.
O kim mówisz?
Muszę odebrać.
-Halo? -Ash.
Zostawcie mnie!
-Po co wam broń? -Co to było?
-Cofnąć się. -To do mnie?
Wujku?
Nie mam wyboru.
Wujku...
Z czym nie masz wyboru?
Jak tylko skończymy...
zadzwoń na policję.
Powiedz, żeby zatrzymali twojego tatę.
-Dlaczego? -Powiedz im o narkotykach.
Jakich narkotykach?
W pudełku pod jego łóżkiem.
Dobrze, ale o co chodzi? Co się dzieje?
Ktoś przyjdzie zabić twojego tatę.
Kto przyjdzie go zabić? Mówisz serio?
Podyktuję ci numer...
-Dobra. -2-1-3...
-5-5...
-2-8... -2-8-0.
Zapisałam. Czyj to numer?
Bobby'ego.
W razie czego możesz do niego dzwonić.
-Wujku, co to za hałasy? -Tutaj!
Ranny funkcjonariusz.
Wujku?
Halo?
Wujku!
Znajdziemy tego, kto ci to zrobił.
Zostań ze mną.
Wujku?
Wujku!
Coś się stało?
Słucham?
Pobudka!
Nie rozumiem.
Jak to nie rozumiesz?
Czemu tak na mnie patrzysz?
-To jakiś żart? -Nie, to nie żart.
Widzisz w tym coś śmiesznego?
-Chodź. -Nie!
-Wyjaśnij mi, co się dzieje. -A co się dzieje?
No właśnie. Co?
Czerwony „X”, zatrzymanie taty.
Czemu milczysz? Powiedz coś!
Co się dzieje?
-Wejdź. -Nie. Żegnam.
Zaczekaj.
Daj mi spokój.
Dziewczyno
Ja ocalę ciebie
A ty mnie
Ja ocalę...
Nieźle.
Ja ocalę ciebie
A ty mnie
-Cześć, słońce. -Cześć, skarbie.
Wejdź.
Mam dla ciebie prezent.
Zajrzyj do torebki.
Wpadłem do sklepu z płytami
i wybrałem ci coś fajnego.
To ich druga płyta.
Nie tak dobra jak pierwsza,
ale i tak niezła.
„Dzięki, tato. Super”. Nie ma za co.
Śpiewałem mamie moją nową piosenkę.
Pomożesz nam ze słowami?
Chcesz o czymś pogadać?
Numer alarmowy, proszę podać adres.
Halo?
Dzień dobry.
Tak.
Dzień dobry.
Chciałabym... wezwać policję.
Słyszysz mnie, wujku?
Halo?
Jest tu kto?
Garret, co się stało?
Ashley.
Jack.
NIEBEZPIECZEŃSTWO
Co z tobą?
Co się dzieje?
Nie dostałeś chyba wylewu?
Moja rodzina.
Jack!
O co chodzi?
Ojciec zabija żonę i córkę
O nie.
We wtorek wieczorem detektyw Radcliffe
odebrał niepokojący telefon od bratanicy.
Zginęli we wtorek, zamiast w środę.
Co się z tobą dzieje?
Po co ta rękawica?
Jedziemy na mecz Małej Ligi.
Howard się wkurzył, bo Cooper zapomniał szczęśliwej rękawicy.
Podrzucisz mnie, co?
Jack!
Jack.
Powiesz mi, czemu wyciągnęliśmy broń?
Jaki dziś dzień?
Niedziela, poniedziałek, wtorek?
-Wtorek! -Wtorek... Szlag!
-Co się dzieje? -Która godzina?
Wiesz w ogóle, co robisz?
Szkło na jej telefonie.
Gdy wcześniej zginęła, było pęknięte.
„Gdy wcześniej zginęła”?
Ale teraz gazeta podaje, że zginęli we wtorek, a nie w środę.
Gazeta podaje, że zginęli we wtorek, a nie w środę?
Twierdzisz, że gazeta
zmieniła datę ich śmierci?
Przykro mi to mówić, ale zachowujesz się jak wariat.
Bobby...
musimy jechać.
Czy ktoś dzwonił zgłosić, że Garret ma narkotyki?
To był fałszywy donos.
Jak mogłeś zapomnieć?
Właściwie to...
nie zapomniałem.
Pamiętam.
-Co się z tobą dzieje? -Pigułki.
-Na łóżku nie było pigułek. -Nie było?
A jej rower leżał za domem.
Jej plecak.
Jak mógł się zamoczyć?
Dobre pytanie.
Ale mnie interesuje bardziej,
czemu zacząłeś nagle zadawać te pytania.
To wszystko...
To jakiś koszmar.
PIECZĘĆ KORONERA
Chcę tylko pogadać.
Czekajcie!
Odbierz.
Ashley.
Mam ci dużo do opowiedzenia.
Wiem, że ostatnia rozmowa była dziwna.
Nie miałam do kogo zadzwonić,
więc wezwałam policję, tak jak mówiłeś.
Ale tata wyszedł, więc za nim poszłam.
Teraz go biją.
Robią mu krzywdę...
Zaczekaj.
Ashley...
Gdzie dokładnie jesteś?
Na rogu West Armour i Pierwszej.
Uciekaj stamtąd.
Tylko nie do domu.
Są tu jacyś ludzie. Przyjechał samochód.
-Halo? -Jacy ludzie? Co za samochód?
-Ten biały? -Jest... Halo?
Ashley!
Kurde.
Tu Bobby-O. Zostaw wiadomość.
Mówi Jack.
Sprawdź mi samochód.
Porsche 911, kalifornijskie blachy.
2-S-A-Q-3-2-1.
Oddzwoń.
O nie.
-Ashley. -Wujku.
-Jesteś cała? -Nie do końca.
Kiedy padł mi telefon,
jeden z tych, którzy bili tatę, zaczął mnie gonić.
Gdzie jesteś?
W barze, gdzie jedliśmy kolację.
Musiałam naładować telefon. Uznałam, że tutaj
będzie najbezpieczniej.
Zaczekaj!
Zaraz tam będę.
Ale na razie musisz się skupić.
Przypomnij sobie facetów,
którzy pobili twojego tatę.
Pamiętasz ich auta?
Tak...
Też o tym myślałam. W jednym była żółta czapeczka.
Zanotowałam ich rejestracje.
-Na serwetce. -Świetnie!
Super.
Ale miałam ją w plecaku, który zgubiłam podczas ucieczki.
Moment. Powiedziałaś, że zgubiłaś plecak?
Tak. A co?
W jakich okolicznościach mógł zamoknąć?
Skąd o tym wiesz?
Powiem, jak odpowiesz.
Obiecuję. Mów.
Gonił mnie ten facet i wpadłam do rzeki.
Wszystko się zamoczyło: mój plecak, rower.
Nie zdążyłam
zabrać plecaka. Nie było czasu.
Uciekłam.
Plecak przepadł.
I wtedy do ciebie zadzwoniłam.
Ash...
Prosiłem cię ostatnio, byś robiła różne dziwne rzeczy.
Wiem, że jesteś tym zmęczona.
Ale mam jeszcze jedną prośbę.
I wszystko nabierze sensu.
Halo? Co się dzieje?
Obok kasy.
Widzisz słój z gumami do żucia?
Tak.
Weź garść gum.
Niech mają różne kolory.
Powiedz, jak już to zrobisz.
Jesteś tu gdzieś?
Odpowiedź na wszystkie pytania jest w słoju.
Weź garść gum i usiądź przy naszym stoliku.
Tym, co zawsze.
Dobrze.
Jesteś tam?
Jestem.
Co dalej?
Teraz...
zrobimy tak.
Wybierz jedną gumę,
dowolnego koloru.
Zacznij ją żuć.
Dobra.
Jak będzie już miękka,
przylep ją pod stołem.
Mocno. Żeby nie odpadła.
Przylepiłam.
Czerwona.
Żułaś czerwoną gumę.
Nie rozumiem. Skąd wiesz?
Skąd wiem to, czego nie powinienem?
Czemu kazałem ci namalować czerwony „X”?
Czemu przylepiamy pod stołem gumę?
Wierz lub nie, ale prawda jest taka,
że siedzę przy tym samym stoliku,
trzymając wyschniętą, czerwoną gumę,
którą dopiero co przeżułaś.
Tyle że dla mnie ma ona dwa tygodnie.
Siedzę przy tym samym stoliku, tylko...
dwa tygodnie później.
Czemu zamilkłaś?
Chwileczkę.
-Ash? -Moment.
Zajrzyj jeszcze raz pod stół i powiedz, co widzisz.
Narysowałaś czerwoną kredką znak zapytania
i przylepiłaś razem z żółtą gumą.
Ashley...
Wiem, że zamoczyłaś plecak, bo...
znalazł się na...
W twojej przyszłości, gdzie teraz jestem, znalazł się...
na miejscu zbrodni...
której tam u ciebie jeszcze nie popełniono.
Jeśli jej nie zapobiegniesz,
zginie nie tylko twój tata.
Zginie też twoja mama.
I ty.
I wiesz to wszystko,
bo jesteś moim wujkiem z przyszłości?
Dokładnie.
Jeśli to prawda...
to jak zginiemy?
To nieistotne.
Jak to nie?
Bo się nie zdarzy.
-Bo się uratujesz. -Jak umrę?
-Wymażesz to wszystko. -Powiedz!
Nie!
Nie umrzesz. Nie pozwolę na to.
Wsiądziesz w autobus, w pociąg,
wskoczysz na rower i będziesz sypiać na plaży.
Ale przeżyjesz.
Jak zginę? Kto mnie zabije?
Jeszcze tego nie wiemy.
Powiedz mi wszystko, co wiesz.
Powiedz...
a obiecuję zrobić wszystko, co zechcesz.
Proszę. Nie boję się prawdy.
Dobrze.
Drzwi do twojego pokoju zostały wyważone i...
Zginęłaś na swoim łóżku.
Prawdopodobnie próbowałaś uciec oknem,
ale było zaklejone farbą.
Było zaklejone farbą.
Tak, ale dopóki żyjesz, możesz to zmienić.
Nie zapominaj o tym.
Masz o tym cały czas pamiętać.
Ta guma wcale nie musi zostać przeżuta.
Możesz zmienić swoją przyszłość.
Jesteś tu?
Tuż obok?
Powiedz mi, że rozumiesz i że zbierasz się do wyjścia.
Dobrze.
Pójdę.
Zrobię, jak mówisz.
CZYNNE CAŁĄ DOBĘ
Wiem, że nie możesz mnie wpuścić, ale muszę wejść.
Jeśli wyceluję w ciebie w taki sposób, żeby nagrała to kamera,
otworzysz mi?
Nie chcę zginąć.
DOWODY
O nie.
-Wezwijcie karetkę. -Nie trzeba.
Nic mi nie jest. Zatamowałem krwawienie.
-Nie trzeba karetki. -Cholera! Co ci się stało?
Detektywie?
Wyjdźcie stąd wszyscy.
Słyszeliście, jazda!
W porządku.
Krąg zaufania. Mów.
Wśród dowodów jest plecak mojej bratanicy.
Znaleziono go na miejscu zbrodni.
Ale ja wiem z całą pewnością,
że w dniu swojej śmierci go zgubiła.
Chwila. Skąd możesz o tym wiedzieć?
-Jack? -Nie mogę powiedzieć.
Co sugerujesz?
Że ktoś podłożył plecak na miejscu zbrodni?
Po co sprawca miałby to zrobić?
Nie wiem.
-Nie wiem. -A ja chyba tak.
Czy to właściciel samochodu, który kazałeś mi sprawdzić,
-tak cię urządził? -Wiem tyle,
że ten wóz stał na placu obok pewnego budynku.
Kiedy tam wszedłem, zaczął do mnie strzelać jakiś facet.
Co to za budynek?
Czego tam szukałeś?
Wiesz co? Nieważne. Nie musisz odpowiadać.
Twój koleś jest skończony.
Odbierz mu odznakę, broń, klucze i odstaw do domu.
Kurna.
Właściciel wozu, który miałem sprawdzić, nazywa się Lee.
Sierżant Roger Lee
z wydziału wewnętrznego.
Co?
Roger Lee?
Palant, który mnie przesłuchiwał?
Możliwe, że Lee to Georgie.
Jeśli to prawda,
musimy się spotkać z Evesem.
Zorganizuję to. Na pewno zechce, by Jack
osobiście mu wszystko opowiedział.
Spotkajmy się za minutkę na parkingu.
Czekaj.
Co to za Eves?
Wyjdź na zewnątrz.
POSTERUNEK POLICJI
Dodzwoniłeś się do Garreta. Zostaw wiadomość.
Cześć, tato. Oddzwoń, jak tylko to odsłuchasz.
Jak najszybciej. To ważne.
Cześć, tu Susan. Nie mogę teraz odebrać.
Zostaw wiadomość. Oddzwonię, jak tylko będę mogła.
Ten Georgie, którego szukałeś...
Nie mówiliśmy ci całej prawdy.
Kazano nam tego nie nagłaśniać.
-Kto kazał? -Wydział wewnętrzny i prokuratura.
Georgie to tak naprawdę grupa brudnych gliniarzy.
Osoba z portretu
jest fikcyjna, nie istnieje.
Nie można jej złapać.
Doprowadzało nas to do szału, aż w końcu Eves,
który prowadził sprawę z ramienia wydziału wewnętrznego, wyjawił nam prawdę.
Najwyraźniej udało ci się odkryć,
że numer dwa wśród tych dobrych z wydziału wewnętrznego,
to tak naprawdę złoczyńca.
Pora jechać.
Dokąd?
Skoro nie potrzebujesz wizyty w szpitalu,
to spotkamy się z Evesem.
Powiesz mu, jak się w to wszystko wplątałeś.
Może z jego pomocą znajdziesz to,
czego wydaje ci się, że szukasz.
Jasne? To w drogę.
Chodź.
-Jak leci, Ash? -Cześć, Bobby.
Pomogę ci z tym.
Dzięki, że przyjechałeś.
Żaden problem. Dzwonisz, a ja się zjawiam.
Co się właściwie stało?
Tak jak mówiłam przez telefon:
pomyślałam, że powinieneś do nas wpaść.
Chodzi o twojego tatę? Zaczął pić?
Wrócił do narkotyków?
Chcesz o tym pogadać?
-Nie. -Nie?
Nie.
Cieszę się, że po mnie przyjechałeś.
Zawsze możesz na mnie liczyć.
Mogę naładować telefon?
Proszę bardzo.
Komendancie?
Nie powiedział pan jeszcze,
co ma z tym wszystkim wspólnego mój brat.
Coś wiadomo?
Wiesz pewnie, że od paru lat
znów dorabia sobie jak dawniej.
Niestety wplątał się w interesy
ze wspólnikiem Georgiego,
który nie miał pojęcia, że sprzedaje towar bratu gliniarza.
Możesz sobie wyobrazić,
jaka była reakcja
tych brudnych gliniarzy, gdy się dowiedzieli,
że ich tożsamość poznał braciszek
nieprzekupnego Jacka Radcliffa.
Puściły im nerwy.
Uznali, że jedyne wyjście to zacząć strzelać.
Dokąd jedziemy?
Do lasu po drugiej stronie Parku Hahna.
Byłeś tam kiedyś?
Tak, ale nie od tej strony.
Spodoba ci się. To ładne miejsce.
Napisz rodzicom, że dojeżdżamy.
Jack.
Napisz do Evesa, że już jesteśmy.
Robi się.
Piękny widok. Mógłbym tu zamieszkać.
To dzielnica czarnych.
Myślisz, że bym nie pasował?
Wcale byś się nie wyróżniał, ziomalu.
Niewiarygodne. Facet ciągle się spóźnia.
Jak tu jeszcze postoimy, dostaniemy raka skóry.
Przynajmniej ja.
Nienawidzę spóźnialskich.
A Eves to rekordzista.
Punktualność to oznaka charakteru.
Raz musiałem na niego czekać 45 minut.
Ale jak się zjawił, powiedziałem...
Nawet o tym nie myśl.
Lufa w dół.
Połóż broń na masce.
Nie powiesz mi, o co chodzi, zanim wejdziemy?
Podejrzewam, że rodzice wpadli w poważne tarapaty.
Pomyślałam, że mógłbyś z nimi pogadać.
Sprawdzić, o co chodzi.
Pewnie.
Tylko zdawało mi się, że w takich sprawach dzwonisz do wujka Jacka.
Czemu nie zadzwoniłaś?
Jakoś nie miałam ochoty.
Dobra. Spróbuję.
Jeszcze raz dziękuję.
Nie ma sprawy.
Proszę bardzo.
Cześć.
-Jak leci, Bobby? -W porządku.
Cześć, mamo.
Ashley, wejdź do domu.
Chłopaki sobie pogadają.
Porozmawiajmy w środku, razem.
Mam do was wszystkich kilka pytań.
Na przykład:
jakim cudem twoja córka trafiła dziś za tobą
na Armour Street?
Nie, Bobby.
Nie uciekaj i milcz, bo odstrzelę tatusiowi łeb.
Jak leci, Garret?
Bobby, proszę.
„Bobby, proszę”.
Idziemy.
Do środka.
Ucisz tego cholernego psa.
-Do kuchni. -Czekaj.
Bierz psa i do kuchni.
-Jest tu ktoś jeszcze? -Nikogo nie ma.
Jestem tylko ja.
Chodźcie.
Pies zostaje za bramką. Tempo!
Jazda.
Siadać na sofie.
Siadać!
Połóż broń na masce!
Przejdź tutaj.
Cofnij się.
Zrozumiałeś już, czemu zabiłem Howarda?
Bo był czysty.
Plecak.
Jak to zrobiłeś?
Nie jesteś jasnowidzem.
Skąd wiedziałeś, że bratanica go zgubiła?
Powiedz prawdę, to pomyślimy, co dalej.
Pudełko pod łóżkiem.
Ashley, skąd wiedziałaś, co w nim jest.
Nie masz w oczach rentgena.
Skąd wiedziałaś?
Powiedz prawdę,
to pomyślimy, co dalej.
Od kogo wiedziałeś o jej plecaku?
Kto jest twoim świadkiem?
Chcesz wiedzieć, kto mi powiedział o plecaku?
Pytasz, kto mi powiedział?
Ashley.
Ashley powiedziała ci o plecaku?
Właśnie.
To ona do ciebie dzwoniła?
Zgadza się.
Pudełko, Ashley.
Usiądź z nami.
Porozmawiamy.
Pomyślimy na spokojnie.
Dobra, skoro nie rozumiesz powagi sytuacji...
-Nie! -Ty skurwielu!
Mówiłem twojemu bratu, błagałem go,
żeby wyjechał z miasta.
Ale skurwiel myślał, że się wywinie.
Przestań! Możemy to naprawić.
Naprawimy to.
Nie jesteś mordercą. Ja też nie.
Myślałeś tylko o przyszłości.
O dzieciach, rodzinie. Błagam, wszyscy popełniamy błędy.
Ale możemy to naprawić.
Posłuchaj mnie.
Proszę!
Ashley, wujek Bobby próbował cię ocalić.
Ocalić was wszystkich.
Ostrzegałem twojego tatę.
Mówiłem mu, żeby wywiózł was z miasta.
Nie posłuchał.
Został.
Choć zapewniałem ich, że wyjedzie.
Dlatego zdecydowali, że musi umrzeć.
Z mojej ręki.
Mam pokazać, na co mnie stać.
Czemu to zrobiłeś?
Mogłeś wyjechać.
Czemu nie chroniłeś rodziny?
-Przepraszam. -Czemu?
Możemy to naprawić. Jesteśmy rodziną.
Jesteśmy rodziną!
Słuchajcie.
Skoro nie chcecie powiedzieć mi prawdy,
nie mam wyboru.
Odwróć się i uklęknij.
Nic z tego.
Jak mówię, żebyś uklęknął,
to masz uklęknąć.
Nic z tego.
Będziesz musiał patrzeć mi w oczy.
Wiecie co?
Nie.
Bobby!
Tato!
Uciekaj, skarbie!
Uciekaj!
Widzisz, Ashley?
Mam twoją mamę!
Uciekaj!
Nie!
-Nie. -Ashley!
Wpuść mnie!
Nie!
Jack!
Nie!
Co to jest?
Co robić?
Ostatnia szansa.
Twój świadek.
Ani mi się waż.
Jack!
Cześć, Ashley!
O Boże, odebrałeś.
Nie posłuchałam cię.
Powinnam była, ale...
Zadzwoniłam do Bobby'ego.
On wszystkich zabił.
Nieprawda.
Ty żyjesz.
Prawda, Ashley?
Boże!
Co to było?
Co z tobą?
Posłuchaj mnie.
Przeżyję tylko wtedy,
jeśli ty się uratujesz.
Jeśli się uratujesz, ocalisz też mnie.
A jeśli ty ocalisz mnie, ja ocalę ciebie. Obiecuję.
Nie!
Wujku...
Pamiętasz, co powiedziałeś na pogrzebie?
Pamiętasz?
Że modlisz się, by cofnąć to, co się stało.
Też się o to modliłem.
Wujku!
Nie!
Błagam.
Musiałaś tu przyjść?
Teraz twój wujek też zginie.
Nie!
Wujku!
Bobby!
Bobby?
Ashley!
Przykro mi, Jack.
Bobby!
Nie chcę, żebyś na mnie patrzył.
Spójrz na coś pięknego.
Ty ocalisz mnie, a ja ciebie
Jeśli ty ocalisz mnie
Ja ocalę ciebie
Spójrz na coś pięknego.
Już dobrze.
Już po wszystkim.